Ne demiştik?
Biz burada kendimize bile sitem ederken, kendimize de “Sitemkarız” diyoruz. Bu yüzden kimse kusura bakmasın; alkışlanacak yerde alkışlar, eleştirilecek yerde eleştiririz.
YENİ PARTİ henüz ortada yokken, bu ülkenin yeni bir siyasi çıkışa ihtiyaç duyduğunu söyleyenlerin başında geliyorduk. Çünkü yaşanan süreçlerin normal olmadığını, atanmışların seçilmişlerin yerine geçmeye çalıştığını, hukukun siyasete göre eğilip büküldüğünü ve bu şartlarda milletin önüne yeni bir seçenek konulması gerektiğini savunuyorduk.
Neden?
Çünkü zaman kaybedilmeden kurulacak bir parti, milletle bağ kurabilir, kendini anlatabilir ve olası bir baskın seçime kadar güçlü bir alternatif hâline gelebilirdi. Böylece vatandaşın zihnindeki;
“CHP’ye mi oy versem, oyları bölmesem mi?”
sorusu yerini;
“Bu mücadeleyi YENİ PARTİ ile sürdüreceğim.”
kararlılığına bırakabilirdi.
Ama ne yazık ki daha yolun başında yapılan bazı tercihler, umutla bakan birçok insanın kafasında soru işaretleri oluşturdu.
“Millet istedi, YENİ Parti kuruldu.”
“Millet adını böyle söyledi, adı YENİ Parti oldu.”
“Millet emekli maaşından, kumbarasından, kefen parasından artırarak destek verdi.”
Güzel sözler…
Peki gerçekten millet ne istedi?
Millet sadece parti kurulmasını mı istedi?
Yoksa millet, yıllardır göz ardı edilenlerin, sesi duyulmayanların ve verilen sözlerin arkasında duran bir siyaseti mi istedi?
Özellikle “Millet emekli maaşından, kumbarasından, kefen parasından artırarak destek verdi.” cümlesi dikkat çekici.
Doğrudur…
Ama o milletin içinde şehit aileleri de vardı.
Gaziler de vardı.
Vatan uğruna bedel ödeyen insanlar da vardı.
Onların hassasiyetleri, onların beklentileri, onların kırmızı çizgileri de vardı.
Ne yazık ki son süreçte verilen bazı kararlar, tam da bu insanların gönlünde soru işaretleri oluşturdu.
“Milletvekillerini serbest bıraktık.”
Bu cümle siyasi sorumluluğu ortadan kaldırmaz.
Çünkü liderlik, sadece yetki vermek değil; verilen kararların siyasi ve vicdani sonuçlarını da üstlenmektir.
Bir taraftan “Millet istedi.” diyorsunuz.
Diğer taraftan milletin önemli bir bölümünün itiraz ettiği konularda farklı bir yol izliyorsunuz.
İşte itiraz da burada başlıyor.
Daha birkaç gün önce Güvenpark’ta şehit aileleri ve gaziler ziyaret edilirken verilen mesajlar hâlâ hafızalarda.
Bir gazi:
“Bu yasada bizi ağlatırsanız hakkımızı helal etmiyoruz.”
diyor.
Karşılığında ise:
“Biz şehit ailelerinin ve gazilerin yanına varamayacağımız, gözlerinin içine bakamayacağımız işlerin içinde hiçbir zaman olmayız.”
cevabı veriliyor.
Tarih ne kadar eski sanıyorsunuz?
Yıllar önce değil.
Aylar önce değil.
6 Ağustos 2026.
Daha mürekkebi kurumamış sözler…
Bu yüzden insanlar bugün doğal olarak soruyor:
Ne değişti?
Sözler mi değişti?
Şartlar mı değişti?
Yoksa milletin beklentileri mi yanlış anlaşıldı?
Siyasette unutmak kolaydır.
Ama millet unutmaz.
Özellikle de konu şehit aileleri, gaziler ve onların emanet ettiği değerler olduğunda…
YENİ PARTİ, adındaki “yeni” kelimesinin hakkını vermek istiyorsa; sadece yeni bir tabela değil, yeni bir anlayış ortaya koymalıdır.
Çünkü millet artık slogan değil, tutarlılık görmek istiyor.
Ve kusura bakmayın…
Bu konuda olan oldu ama şu ana kadar gördüğümüz tablo için söyleyeceğimiz tek şey var:
Hiç olmadı YENİ PARTİ… Hiç olmadı.
